غیبتهمان غفلت و دل بر گرفتن است از مردم دنیا و به عبارت دیگر غیبت آن است که در چیزی نگری و به ذات آن مشغول شوی و در حقیقتْ اشیاء هر یک تو را به خود می خوانند و از همین جاست که پریشان دلی و پراکندگی پدید می آید و از یگانه ی« قیُّوم » یعنی آن کس که بر ذات او قائمی، غافل می گردی و تو را غیبت دست می دهد. اگر اشیاء بر تو حاکم شوند، چنان شوی که جز آنها نبینی و هر یک خواهند که مالک تو شوند؛ یا در تو بیم و امید و تعلق انگیزند... امّا روءیتآن است که خدا را در اشیاء بینی و عجز ذاتی هر یک از آنها را مشاهده کنی و بدانی چه نیازمند و کم چاره اند و وجود عاریتی آنها تا چه حد ریشه در آن کس دارد که آنها را بر پا داشته . آنها ذاتاً عاجزتر از آنند که تو را پراکنده دل یا فریفته کنند؛ یا به خود خوانند. ظهور خداوند چنان است که از خلال آنها ذاتیّت آنها را محو و همِّ تو را به سوی خود جذب می کند. اما شهودشهودْ محو بالفعل است در ژرفای نور الهی؛ و ما آن را شهود قلبی نامیده ایم . میخانه...

میخانه...

ای بنده! دنیا و آخرت هر دو محل عبورند و نظرْ زندان دنیا و آخرت است. هر گاه به چهره ی زیبایی نظر افکنی، نگاه تو، تو را زندانی می کند و بنده ی او می سازد و دنیا و آخرت تو را تباه می گرداند. نظر باز همراه و همراز من نیست، چرا که پراکنده است و از من شنوایی ندارد.ای بنده! دیده را با قلب خود مهار کن وگرنه هرگز نتوانی از آن نگاهبانی کنی. ای بنده! دیده را حفظ کن تا دل تو را پاس دارم. شهوت را مهار زن تا از تو رفع نیاز کنم. دو دیده را حفظ کن و همه چیز را یک سر به سوی من کن!اگر آن دو را حفظ کنی قلب خود را حفظ کرده ای و زمام حکومت آن بر دست گیری و پراکنده نشوی و یک دل گردی. ای بنده! بدانچه تو را در همان نگاه اول بی نیاز کند بسنده کن و دوباره تماشا آغاز مکن و خویشتن را برای چیزی خوار مگردان . اگر به سوی ماسوای من نگری به فتنه در افتی! پس بگو :« پروردگار! این بلا و آزمایش تو بود »تا بر تو رحمت آرم. ... میخانه...

الهی یاری ام فرما تا فتح ابواب ملکوت حاصل شودو از تعیُّنات عالم ناسوت منخلع گردمو به سرمنزل معرفت برسم. دنیا چون خاشاکی است و من چون مرد کشتی شکستهو به غرقاب فرو مانده. دل از همه برکندم و بر تو دل بستمو علی الله فلیتوکل المتوکلون را حرز خود ساختم... میخانه...

بدان که خدا خانه ای در درون مؤمن آفریده که قلب نامیده میشود. و نسیمی از کرمش برانگیخته تا آن خانه را از شرک و شک و نفاق و شکاف پاکیزه سازد. سپس ابری از فضلش فرستاده تا بر آن خانه ببارد و در آن انواع گیاه از قبیل یقین و توکل و اخلاص و خوف و رجا و محبت برویاند، سپس در بالای آن خانه تختی از توحید نهاده و بر آن تخت فرشی از رضا گسترده و در پیش روی آن خانه نهال معرفت نشانده که ریشه اش در قلب مؤمن و شاخه هایش در آسمان و زیر عرش است. و راست و چپ آن تخت پشتی هایی از شریعت نهاده و دری از بوستان رحمت بر آن گشاده و در آن انواع ریاحین تسبیح و ستایش و بزرگداشت و یاد کردِ خدا کاشته . و آبی از دریای هدایت در جویبار فضل برای آبیاری آن روئیدنی ها روان ساخته. بر درگاه بلند قندیل های فضل آویخته و در آن روغن پالودگی ریخته و چراغش را به روشنائی تقوا افروخته، سپس در فراز کرده تا تباهی و تبهکاران ره نیابند و کلیدش را برداشته و نگه داشته تا هیچ آفریده ای _ نه جبرئیل، نه میکائیل، نه اسرافیل_ را بر آن محرم نداشته ، و فرموده است :این گنجینه ی من است در زمین و نظرگاه من است و جایگاه توحید من و من میخانه...

میخانه...

یکی دل های عاصیان که ویرانه است و جایگاه شیاطین و پُر از پلیدی و آلودگی ها. دوم دل های مطیعان که خانه ی دانایان و نیکوکاران اخلاص مند است که در آن چیزها ذخیره شده و بر آن پاسدارانی است تا حفظش کنند. سوم دل های عرفان که خزانه ی شاهان است و در آن گوهر و دُرّ و یاقوت گنجینه شده و خودِ مَلِک نگهدار و یار و پاسدار آن است و بر آن نظر دارد، زیرا مَلِکِ دیگری نیست. میخانه...

خدا بنده ی خویش را گوید :ای بنده!دنیا و آخرت هر دو محل عبورند و نظر زندان دنیا و آخرت است . هر گاه به چهره ی زیبایی نظر افکنی،نگاه تو،تو را زندانی میکند و بنده ی او میسازد و دنیا و آخرت تو را تباه می گرداند .نظرباز همراه و همراز من نیست ،چرا که پراکنده است و از من شنوایی ندارد .ای بنده!دیده را با قلب خود مهار کن وگرنه هرگز نتوانی از آن نگاهبانی کنی !ای بنده!دیده را حفظ کن تا دل تو را پاس دارم . شهوت را مهار زن ،تا از تو رفع نیاز کنم .دو دیده را حفظ کن و همه چیز را یک سر به سوی من کن !اگر آن دو را حفظ کنی قلب خود را حفظ کرده ای و زمام حکومت آن بر دست گیری و پراکنده نشوی و یک دل گردی !ای بنده !بدانچه تو را در همان نگاه اول بی نیاز کند بسنده کن و دوباره تماشا آغاز مکن و خویشتن را برای چیزی خوار مگردان! اگر به سوی ماسوای من نگری به فتنه در افتی ! پس بگو :" پروردگارا ! این بلا و آزمایش تو بود "تا بر تو رحمت آرم . میخانه...

میخانه...